in

Avare’nin Günlüğü

Düşüncelerim cümlelere değince güzelliğini de büyüsünü de kaybediyor. Durup nedenini düşünüyorum. Aklım eriyor ama dilim dönmüyor herhalde diyorum.  Belki de sadece kendimi avutuyorum. Zaten kendimi avutmak bana annem kadar aşinadır. Dünya’ya gelirken yanıma almış olduğum bir zırhtır belki de bu. Zira kendini avutmadan yaşamak mümkün olmuyor. Bazen kendimi avutuşum en derin yaralarıma şifa oluyor. İlaç firmalarının henüz içeriğini keşfedemediği bir ilaç bu. 21. yüzyıl insanının en büyük beceriksizliği de bu zaten. Ne kendimizi ne başkasını avutmaya gücümüz yetmiyor. Hayat en büyük beceriksizliğimizle avlıyor bizi…

Siz de yazmaya başlayabilirsiniz. Yeni Gönderi Oluştur!

Değerlendirme

yazar

Yayınlayan Arel

Yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Loading…

0

Comments

0 comments

ÜTOPYAMIN PEŞİNDEN

insan, nerden başlar kendini aramaya?